شعر ارتعاش

(مادرم رباب)

وقتي حرف آرتروز  به میان آمد
یاد مادرم افتادم که خم شد !
از درد نگو ! بیدار می شود و
ضجه می زند
شالیزارهای شمال  می دانند
این ! مادر من است
که جوانی اش را  به آفتاب
و زیبایی اش را به خوشه های برنج داد
تا ستاره ها
سو سو بزنند
و ماه دور زمین بگردد