هجووووووووووم

فردوسی و باجناق های ادبی

hojum — Wed, 11 Nov 2009 13:09:18 GMT

( گور پدر فردوسی )!

چیزهایی گفته اند و ما به آنها عمل کردیم که عمل ما را بالا تر کشیدند

مثلا شاعر نشدیم اما تریاکی تا دلت بخواهد از اجنبی تا اخوی !!

سرم به هر کجای این شهر که در می رود شب است

یعنی من شاهدم که چشمانم به سیاهی می روند

دستانم برای خودش و پاهایم اما ؛ اصلا و هرگز

کسی ما را قبول ندارد و ما هم متقابلا کسی نمی شویم / نشدیم

حتی اگر یک سال دیگر الگوی خیاطی مادرم از روزنامه در بیاید

ما همچنان عاشق دادن و پس گرفتن از تیتر مجلات زرد تا ....

( آخ اگر با یکی از این ها استغفرالله ....ها ها !! امان از این نشئگی ) !

و همین طور راست نشسته ایم و کج بار می زنیم و اتفاقا

به منزل لیلی که این همه از خطرها ست دران چشم داریم

حکومت ها از اعتماد شاعران سودی نبرده اند

و شاعران از اعتماد به هم هیچ طرفی نمی بندند

مثلا از فردوسی نامرد تر سراغ ندارم / داریم ؟

دیدیم به خاطر شاه به رستم بروز نداد و سهراب را کشت!

مثلا همین داوری که از حلق آویزانشان هم بکنی حرف حرفِ عملش است

( نتیجه آزمایشات هم همین را نشان می دهد )

جشنواره ها این خاصیت را دارند که داوران آمدند

یک مثقال آبروی شاعران در همان نقطه ، سر مرز .... و دیگر دود!!

بالاخره چاقو هم دسته خودش را برید !

خم به ابروی بادمجان و هویج و انواع و اقسام حیوانات دیگر اما زبان چرا !!

حالا شما کلاهتان را قاضی کنید تا سال ها سوت بزند و سرو کله ات برود

یک روز می رسد که کمی از این ریش بتراشی و بعد بلاتکلیف رها کنی تا استاد شود

بالاخره یکروز هم می رسد که دیوان هایت را بیاویزی

)فکر اینجایش را نکرده بودم که باید برای سنگ قبر شعرهایم چیزی بگویم

حالا که تقریبا آفتاب بالاتر آمد دستم به دهانم نمی رسد (

برای من چه فرقی دارد صاحب خانه تو باشی

یا اینکه باران باعث شود بچه ها مرا در کارتون ببینند

ولی شما چرا اینطور از آینه فرار می کنید ها ؟

باورکن این شمایید که فکر می کنم سقراط مشغول حل همین فرضیه است!

از لونه سگ هم می شود بعضی وقت ها صدای عربده در بیاید

ما که استخوان هایمان پیش کش !

هر گربه ای رسم سفره دلش را پهن نمی کند که : بیا و بلیس !

مثل جنازه ای که به رختکن نرسیده چیز اجداد خودش را هم بلند می کند

( شماره 2323 لطفا نمونه خودتان را تحویل دهید )

لیوان های یک بار مصرف طعم تریاک نمی دهند ...

ما هم متقابلا اهل این حرف هانیستیم که نشان می دهد !!!

برای دیوانگی ات دیوان تازه ای دارم از حلاج مرگی تر

از شیخ فضل الله نوری هم مشروعه تر

حالا اگه دلت می خواد بنشین بر زانوان مصدق و آب بریز ی به گونه هایم ...

------------------------------------------------------

اینجا به سیاق هزار فامیل کمی بلند تر فکر می کنم تا به کوروش عزیز هم برسد

باجناق ها در ادبیات امروز؛ وفات شعر و عزای نقد ادبی !

این روزها نمی دانم فرصت می کنید به نشریات سری بزنید یا بعضی اتفاقات شما را کلا ناامید و خانه نشین کرد ! اما خدا شاهد است که در نشریات در باره ادبیات چیزهایی می خوانیم که بر تن آدم کهیر می زند .

آیا شما چه می دانید کهیر چیست ؟

در روزنامه های سیاسی که این روزها حسب ابزار شدگی تاریخی ، و در غیبت مجلات تخصصی شعر و ادبیات ؛ کمی شعر هم به خود می مالند ؛ ازمتفاوت بودن ادبیات سخن گفته می شود آنگونه که گویی متفاوت بودن این است که ما چطور آنرا مشروح و مفصل در هاله ای از اسامی پیچیده و از گردنه ها عبور دهیم تا خواننده باور کند این اسامی آنقدر شاعر هستند که ما اساسا متفاوت بودنشان را حس نمی کنیم و در حالیکه خودِ اثر در وضعیتی کاملا محرز ظهور کرده است

«طوری دروغ بگویید که به عقل کسی نرسد و در نتیجه باور کنند »

حتی در یکی از این گفتگو ها ، دوستان ما آنطور گفته اند که گاهی منکر تفاوت شدند.

(و البته از کسی که هنوز مثل ارسطو از هنر تعریف ارائه می دهد جان دیگری نمی گیرند ).

یا گفتند تفاوت واژه میان تهی است ... یکی گفت اثر ادبی متفاوت وجود خارجی ندارد! و بعد رفت سراغ تفاوت هستی شناختی ! و دیگری از تفاوت دریدایی سخن به میان آورد و... عزیز دیگری می گوید که پیچیدگی ادبیات ایرانی با پیچیدگی دیگر نقاط دنیا متفاوت است !!

و قس لی هذا ......

اما عملا و هنگامه خوانش و نقد و نظر و اظهار نظرها در باره آثار موجود می رسد می بینیم که فقط رابطه های دوستانه دخیلند و محفل نامه هایی به اسم فلان فلان و در واقع همان باجناق بازی های رایج که ادبیات را به گور می برد .

حداقل اگر این بار در این روزنامه مدعی ؛ مصداقی رفتار می کردند ما همینجا به واکاوی دوباره آن می پرداختیم و معلوم می شد متفاوت به کدام متن و با چه خصوصیات در عمل و در فرایند خلق اثر گفته می شود

بالاخره هرچه ما در حافظه داریم و این چند روز داشتم آثار این دوستان گرامی اعم از شعر و داستان و نقد را جمع آوری و دوباره خوانی می کردیم دیدیم آنان در نقد آثار پیش از این کمترین ارتباط را با اثر داشته و یا با خود اثر روبرو نشدند و همیشه در حال تعریف و تمجید و توصیف صاحب اثر بودند و این تناقض وحشتناک و تناقض تاریک شاید همان دوستی های باجناقانه در ادبیات باشد .

در روزنامه ای که الزاما روزنه ای داده است تا بگوید دراین وانفسای سیاستگرایی ما هم ادبیاتی هستیم لااقل انتظار از دوستان ادیب این است ، طوری بنویسند که خودشان هستند نه اینکه فراموش کنند ادبیات متفاوت امروز در کنار شما ست و شما آنرا نمی بینید و اگر در دهه شصت و 70 چیزهایی متفاوت بودند امروز غبار زنگ زدگی دارند و تمثیل های فلسفی متاخرین و متقدمین هم چاره کار نیست . لطفا کمی ادبیات امروز بخوانید شاید برای پر کردن صفحات روزنامه ها بدرد تان بخورد .

آثار نسل امروز بطوری که نمی توانید نبینید و نمی توانید گردن نگیرید متفاوت است و چه بخواهید و چه نخواهید همین اتفاق خواهد افتاد .

در مطالبی که تحت عنوان « شعر امروز علیه شعر امروز » مفصل به آن پرداختم و در لینک های همین وبلاگ موجود است و در این مجال نمی خواهم تکرار کنم که زیبایی شناختی امروز کشف تفاوت ها و ارتباط جدید ... ( شاید باشد ها ؟ ) فقط خواستم به خاطر یک رفیق عزیزم در باره به روز نشدن وبلاگ کمی بلند فکر کرده باشم !

با احترام : ساری - آبان ۸۸

انالله و اناالیه راجعون!!

hojum — Sun, 27 Sep 2009 17:37:18 GMT

( آخ ... به روزم ….

با چیزی که در همین رگ های پیراهن تازه ات وول می خورد )

رفتن به سمت خانه ای که پیش از این نقاشی کرده ای

کشیدن لب هایی که تا سکوت فقط یک هیس خورده است

دنبال چشم هایی که دنبال مژه هایت راه افتاد

از دود کباب تابستان گرسنه تر است

توی این شماره ابرهایی برایم بفرست / خیال کن فرستادم

و تگرگی که آنقدر به سرم بزند / که به سرم بزند

همه چیزها را به همه چیزهای دیگر بگویم / خلاص !

بچه های محل : تیر برق و ساعت 11 یعنی آلبالوها رسیده اند

( برو احسان مگه میشه با این خماری ... از دیوار بیفتم چی ؟)

شیرخاک خورده ای پسر که شیر از این خاک بگیرند هیچ !

چیزی که در همین رگ های پیراهن تازه ات وول می خورد

کانالی که صدایش بگیرد آبَش از حمام همسایه در

آخ آخ اگر این صدا بگیره / آخ اگه بارون / آخ لب کارون

( با صدای نعمت از اون وَرِ شط )

آخ بگیره بارون بارون بارون ( حالا کجا ...؟ )

می خواهم این جنگ که فردا دارد از گلوی امروز بگوید

نه برادر بزند زیر توپ ، زیر خنده ، بزنم زیر حرفم ( آخ! پرنده بی پرنده )

تمام پیاده خانه ها از راه پشت به مردان همسایه می روند

زنی که بارش به کمک بار برها باید به زمین برسد / دیدم !

از بغل ، توی دامن ، که پرورش گاهی از قد و نیمه های شب و تکرار فرزند

بچه هایی که از نان محله های مجاور بزرگ شدند / بچه محله های من اند

( از آب دماغ پسرها می شناسمش )

تیر برقی که شاید بگیره بارون / آخ اگه گفتی ساعت 11 شب .... !!

بعد بباره بارون بشوره دین و دنیا تا کام آخر به سیگار زدن یادت / یادتم ؟

دستای من بود این دست خودم کردم انگشت به دهان

و تمام آلبالوهای همسایه بود / افتادند و خون گلوی من و گردن آلبالوها

افتضاح زیرچشم من تا لکه های ابری که در ابرو دارم

همه را یکجا گذاشتم روی اشکم پرتاب کردم روی گونه ام

سهراب که حالا چند خط ایرانسل هم « ولو » شده دارد

فردوسی که به ابن محمود هم خط بدهد رو به روی شاهنامه است

و شعر که اشتهای بزرگ لاغری من چاق کرده برای مرگ و میر

فکر کنید توی این وانفسای تمبر / سکه / اسکناس ... و هرعکسی که دلم خواست

تا آب چشمم بریزد و دامن محرم را خون بگیرد

خون ، که خیلی چیزها اعتبارشان به همین است

و چه خون نریخته دارد این صبح ِ لعنتی و دامنی که پیدایش نیست

برگردم ؟ !

تکه ای چادر بکشیم به صورت خیس بارون

زیر بارون اگه بارون اگه ناودون آخ بباره بارون به کارون که می زدیم آخ کارون

از دل خاک و خون هم می شود کشید / کشید! نشئه آب کارونم

حالا – حالا چند تا از این بچه ها شاطر شدند

چند تا هنوز هم نان به نرخ روز از محله های همسایه می بریم

حکایت بالا رفتن شکم از گردن / گلستان ندارد که ؟

زیر پوستم توی همان رگی که گفتم با خونی که حرفش را می زنیم

تو از رگ گردنم هر چه می خواهی ببر / اما بگو بارون بباره بارون آخ ...

چرایی جشنواره سراسری شعر علوی( احسان مهدیان)

کنگره شعر آزاد شالی ( کلیک کنید )

پس از فتح مکه (جدید ) - فرهاد صابر به روز شد !

hojum — Thu, 03 Sep 2009 10:45:18 GMT

انا انزلنا فی لیلة قدر.....

قابل توجه شاعران گرامی :

کنگره سراسری شعر آزاد شالی(کلیک کنید )

جشنواره سراسری شعر علوی (کلیک کنید )

در صورت آمادگی می توانید آثار خود را به هر تعداد و هر قالب و سبک شعری ارسال نمایید

شماره همراه « اختصاصی پیامک » جهت کسب اطلاعات بیشتر ۰۹۳۶۸۲۲۱۴۴۶

یک سوال برای یک ماه

hojum — Tue, 18 Aug 2009 21:24:18 GMT

hojum — Sun, 09 Aug 2009 13:29:18 GMT

کنگره شعر « شالی » کلیک کنید !

جشنواره سراسری شعر علوی ( کلیک کنید )

.....................................................................................................................

مشاجره های من با .... با خودم بودم !!

صبح ها مغز آدم بزرگ تر است

چشم ها کوچک ترند و آدم حوصله دارد با موی سرش بازی کند

این کاغذ های روسیاه تراز چشم یار هم باید در باد پارو بزنند

هرچه ورق از این زیر، رو بگیرد از مَشک تمساح است

قافیه از غزل های مرده در اوردم « از شیطان معذرت می خواهد» !

لای دندانهایم این بار منیژه رقصانی است ( بی زن ) بادا باد !

این یکی از قدم نارسیده تا دنیا عجب قد و قواره ای برایم بهم بافیدند

چه میدانم چه حالی دارد که بگیری مرا از سایه ام

یک دست جلوی آفتاب گرفتگی و یک دست روی پایه ام ...!

شما قافیه های درازی دارید لطفا انگشت کنید به سوراخی که تازه دیدم

پـِطرس خوابی عمیق در این خیابان راه می اندازد

(آگهی بازرگانی ) : تخت های دونفره خواب سنگین تری دارند !!

اُهوووی تو چکار به دماغ ِ مردم داری ؟ مگر این سوراخ را می شود دوخت !

ای شعر عزیز ! باورت نمی شوم که نفس به همین بینی بلند است

هنوز یادم هست که موهای ناتمام از سرازیر شدن گفته اند / می گویند!

مثل الفبای چینی که چند حرفش ، آدم می کشد

مثل زالزالک دم صبح ِ جلوی لنگه دمپایی

نمی داند حس چشایی ام را کجا جا گذاشتند

مثلا چقدر از تیر برق بالا بروم چقدر از لای پرده این خانه نور به قبرم ببارد

آدمای اطراف کمربندی از قالپاق های پرت شده سیرابند

گربه های کمر بندی عقده میو میو دارند

آخه با این همه بوق ، دهن کجی تا بناگوش قد نمی دهد

سگ های کمربندی دلشان برای یک لحظه درازکش کوچک شده

(میهماندار : به علامت نکشیدن سیگار توجه کنید !)

حالا چه وقت بیداریه لعنتی ؟ ...

با این ساعت خراب / شهر شلوغ / قافیه تنگ /شعر بی حواس / تیر برق

زیارت شابدالعظیم / پدر ، بچه - آجر نیمه کاره /

خط چینی / جوراب چینی/ زیر هوش چینی / چینی چینی

مرگ چینی / کوفت چینی / زهر مار چینی

آب ریزش بینی / کمربند من ... می بینی ؟

بالاخره این دماغ سوخته هم جزو آدمیزاده دیگه ...

بعد تف غاله شدن توی تابه ی املت که به همین سادگی نیست !

تنگ نظری البته یعنی اینکه چشم بادامی ها از سینمای ایران کم شوند

ماییم و ناصر ملک! فردین و شب پره و چیزهایی که دَر نَره ؟!

میرزاحسین به عقب برگشت موهاش بلند شدند یاالله :

بعد خیلی چیز ها بلند شد ند ! تازه اول خاله زنگ بازی است:

مثل جان کندن - جاکش لندن ! مثل رنگارنگ – خفه شو الدنگ !

حَلق آمریکا – غیرتی برپا! بی بی 8 و 30

این که آلمانه – مرگ مهمانه ! مثل حیوانه – روس دیوانه !

بسترم خیسه / مال این چیزه! (هوایی بود؟ ) ...

بعد از ساعت 48 که خوابم یاد حسنی افتاد :

مثل شوت یک نایلون پراز خرده کاغذ که :

خدایا عجب سرنوشت خیسی دارد باران

گوسفندهاش رو شمردم :

اگه پشم های گیرکرده به این پرچین رو بتونم جمع کنم !!

حس خاموشی در من سوییچ می زند که :

بنده اساسا به کثافت کاری گربه های کمربندی ،

واق واق دم صبح و جفتک قاطر ابوی

تا چاک دهان این تلویزیون / اجاق کور آفریقا و ... بی خیال!

تن به آب خلیج فارس بدهم چنان که دریا به آب ندیده باشد - حسنی به خواب ...

حالا « ب » بده !

بعد از تعطیلی ...

hojum — Tue, 07 Jul 2009 14:00:18 GMT

کنگره شعر و ادبیات معاصر( شالی ) - کلیک کنید

« نطق اینجانب به عنوان ... »!!!

خانم ها ! آقایان !
حتی ایزوگام ها ی پشت بام – سکوت – سکوت بی نام
حالت نیم خیز سفره - اشتهای فرو خورده ی در قاب عکس
حالا می توانی برای این ساعت اسم کوچکش را «... » بگویی
اسباب دردسر این دستمال شدی که عادت دیوار همسایه را نمی داند
دمکراسی یعنی نفسی در بادکنک بریز / تا می توانی هوای تازه بخور!
راه رفتن عادت گربه ای که هرماه جوجه می آورد
بدون اینکه جیغ تخم کبوتری در بیاید
حتی در این شیر تو شیر هرچه پستان از این گاو نر بدوشم
آن روی سکه را خط بر داشت
رمال ها هم گفته بودند
از این قواره فقط یک مادر بزرگ از چادرشب بی بی در می آید
پارتی را در خیابان همین نزدیکی روی همین میز یا زیر میز چپو کردند
سایه به سایه در شانه هایم سوار باران کرد
تا برف ممتد و بارش رگ به رگ تمام شد
در غمزه نامه شماره چندم ، از ابرها متشکریم
هر ستاد یک کافی شاپ : با چُرت من همراه نشو عزیز !
( اینجا چند نفر از عدلیه با پرچم بلدیه و نگاه چپ چپ رد شدند )
آقایان ! خانم ها !
گوگوش بر می گردد و پای چشم پری به گمرک باز می شود اگر ...
اینطور لس آنجلس برای آزادی جون می دهد خون می دهد
این می دهد اون می دهد ...
متاسفم که آخرین ناخن ابرویش را هم بر داشتم که نتوانی
با جراحی دماغ می شود جلوی این ضرب المثل را هم گرفت !
بابا ! کار به جایی کشید که این یارو هم خرش را برای قاطری تازه کوک می کند
( حالا با مشت به روی میز می زنم و نمی گذارم پارگی تن پوشم دیده شود )
تو رو خدا ببین !؟ من راه می روم یعنی اینجا هنوز ادامه دارد
تا این درخت لخت است و اینطور به آسفالت چشم دارد
باور کن من اهل این اهالی نیستم حتا همین تابستان را شلاق می زنم !
( از میان جمعیت اعتراض می کند / من هم مدنی می زنم توی دهنش )
ترکشی که 64 در من فرو رفت مرا با خودش تا اینجا بُرد
تو حتی سورنگ را دیگری به رگ می زند چه می گویی ؟ ها !
نسل بعدی شاید از گرده همین کوه بیرون زد ، کسی چه می داند ها ؟
کوه به کوه اگر برسد و این طناب طاقت بیاورد ، چند متر دیگر به آب می رسیم
یعنی من با تو هستم همین تو که داری این را می خوانی
عبور یک طرفه با این همه POLICE برگه جریمه تمام خواهد / گرفت !
دستم از انگشتانش می ترسد و انگشتی که به من نشان داده است
( طرف اصلا رفتار مدنی را بلد نیست دوباره : ...
سقفی که از بم برگردد استخوان لای زخم های پرنده می شود که این !
هر چقدر به این بوسه میک می زنی بازهم گاو سطر های بالا تر دست نمی دهد
( قهرمان سوار پژو سفید آمد
و بعد از ورانداز حریف بلافاصله صحنه را ترک خودش سوار کرد )
به سختی می شود فهمید خونی که در رگهایم ریخته از کدام سمت آب است
سقف خانه را با دیوارها و موشها ، گوش تا گوش ایزوگام کنید
( بخش پرسش و پاسخ می رسد ) :
سلام آقای گوش ! دندان های کرم نخورده راه به این لقمه ندارد چه کار کنم ؟
همین حالا با من بیا تا شب نشده دخل اسکناس را در بیاوریم
الان که رایانه ام گریه می کند باران به ساعت ساری هنوز نم نم می خورد
بگذار یم 2 گیلاس سرد را سر بکشد درست میشه
تو ! چرا دنبال نفس من در حوالی عاشقی می گردی
بیا ! این عنتر و این مرکب!
بازی همین است چلاق !
دویدن که پا نمی خواهد
هزارپا را ببین ! ببین !
دمکراسی یعنی همین !

شعری در مجله ادبی شمال ایران

نقد و خوانشی در مجله ادبی هجوووم

شعرهایی در مجله ادبی پیاده رو

این ها به شعر هم باج نمی دهند
این روزها گاهی فکر می کنم که اگر نتوانم مثل لیلا و شراره و باران و لیلا و فاضل و احسان وحسین و امید .... و یک دست آدم های دوست داشتنی و قلم به دست خشن که حتی به شعر هم باج نمی دهند به دنیا و پیرامونم نگاه کنم پس چطور این همه اغتشاش و توهم و انگاره را ببینم؟باید خودم یک دریچه بسازم از آنان بهتر اما کو دست توانای نجار پیری که در "خانه دوست کجاست" قدم به قدم می گفت این پنجره ها را من درستش کردم اما جایشان خالی بود و با درد می گفت بردند شهر و فقط پنجره ها را بردند و نمایش می دهند !!
من از ماندگاری برای نمایشگاه ها برای توریستها و برای کسانی که پول می دهند تا با حقارت به ما با دید گلادیاتورها نگاه کنند و ما برای باید ماندگاری و زنده بمانی بکشیم نفرت دارم. این نفرت حداقل نگاهی به این وسعت می خواهم وگرنه کم می آورم . این روزها که ایسنا بر طبل شعر ساده می کوبد باید چنان بر ضد شفافیت و وضوح شورید که نتوانند با این کلمه ها بر ما بنشینند و نان بلیسند .
شعر چیزی نیست که ما به ساده و پچیده جدا کنیم شعر تمام جهان شاعر در لحظاتی ست که دارد با همه داشته ها و نداشته ها و آرزوها و مزاحمت ها و دربدری ها و مستاجری ها و عاشقی ها و عرفان و لوس بازی ها و دزدی ها و پاکی و نزول ها و فقر و فحشا و رشوه و گل و مرگ و بیماری و سلامتی و ورزش و آسفالت و تصادف و شکستگی و جنگ و حسادت و رفاقت و میهمانی و عروسی و عزا و جدیت و طنز و تمسخر و گریه و خنده و عقل و جنون....را جلوی چشمش می آورد.
این ها روال نو آوری و چینشی ست که حضرات منتقدین هنوز چشمشان به آن نخورده . گیج گاهیست که تا با خبر شوند تو از آن رد می شوی!
یکروز که باران می گفت رقص ماهی توی تنگ آب به خاطر این نیست که ما از آن خوشمان بیاید او دارد زندگی اش را می کند و این ماییم که چیزهایی برای آن ساخته ایم .
بیایید خوانش کنیم آنقدر که درک زیبایی شناختی جهان معاصر از یک سو نگری وحشتناکی که گریبان شعر خوان های تنبل و راحت طلب را گرفت برگردد.
هنوز خیلی ها سهیل محمودی و کاروان شعر و موسیقی را به نان شب ترجیح می دهند.بله ! بگذار ایسنا آنان را بشورد و مطهر کند اما ای زمین من که می دانم تو می چرخی! من به ماندگاری فکر نمی کنم. می خواهم اگر چه کوتاه - کوچک ، خودم باشم و با این شعر تمام شوم! با احترام . احسان مهدیان هجووووووووووم

نشر گروهی کتاب با تسهیلات مناسب - کلیک کنید

ما نیستیم

hojum — Sat, 20 Jun 2009 09:58:18 GMT

لاحول ولا قوت الا بالله .....

مرا زندانی غم کرده بودند

ترا مهمان ماتم کرده بودند

اگر چه تشنه بودیم آب دادند

ولی در جام ما سم کرده بودند

...

ما نیستیم!

هجووووم را در پیاده رو بخوانید

« تیتراژ »

hojum — Thu, 28 May 2009 18:36:18 GMT

چو ایران نباشد تن من مباد

(تیتراژ – تیتراژ – تیتراژ )

راه بیفت! این خانه بوی خواب دارد
کسی به جمجمه اش تلنگر نمی زند که تو چه وقت جوجه می شوی
خیابان عادت چون و چرا ندارد
از صبح تا شب لگد می زند به سیاهی چرخ هایی که دوربین به دست
پا را از مسافر خود پیاده و سوار تر می برد
غروب دخل مرا آورده، شب در کنار چشم من است
و تو می توانی از عشق ِ پنجره ای که بازو بسته می شود چشم خودت را دراوری
ایهالناس !
باور کن! از دیدن دیواری که این بغل سایه می شود خوشم می آید
اصلا من از دیکتاتوری که مدادم را پاک می کند چند بغل گرفتم از جان به لب
خط به اتوبوسی که جا ندارد دادم
راه به دیواری که خوشم آمد از سرت که زیر سایه اش مار می کند

[احسان مهدیان از ....
شاید خیالتان راه را بلد نبود که از تخت من سر در آورده
شما هرچه بگویید از سیب زمینی ها صدایی در نمی آید / آمد
دوئل برای همین روزها بارندگی می شود که فقط یک ساعت به دست هایم می آید
حرف راست را باید از دهانم بروم تا زبان ( ...) آنقدر می چرخد که حالم را وتو کرده
زخم در لای ناخن پای چپم عمیق تر است از اینکه فکر کنم تو را می بینم
ببخشید : پشت میز خودم که می توانم دو پایی دور سرم بچرخم ؟
هرکس می تواند دور خودش بگردد و ریش برای موهایش گرو بگذارد : آرایشگر!
بازار روز جای خوبی برای پول به جوراب کردن است – ببین !
اصلا ما مردمی هستیم که هر وقت شما را دیدیم گلاب به رویتان
یا اشتهایی که در آگهی بازرگانی هوس بنا گوشم را دارد

[گرافیک اشک گربه ...
درخت در عادت گربه ای شده است که چاق می کند
ویار قوباغه را هم دراوردم که سطل اسطبل ِ ما را تخم می زند
از من چیزی عاید این سماور که نیست از این کُنده ها که دمر افتاده می گویم

تو لای زخمی پیچیده ای که نگو !
لای استخوانی که به سگ های آبادی همسایه می ماند
و جورابی که از پنجه ام بالا گرفت
شکم گرفتم که بشود امشب از این چراغ عوضی به گوشه ی روسری آن طناب بیاویزم
(چشمتان روز بعد را می بیند، نگران نباشید! )
دون کیشوت فکر می کند سامورایی شده و هاراگیری سهم کسی که دنبالم را گرفت
با این آنفلوآنزای خوکی، رستم از خانه اش در نمی آید تا چه رسد به رستم
اما بالاخره بر می گردم تا پاشنه ام را ببینم
هرچه گفتیم جز حکایت دوستانی که لینکم کرده اند
می توانم از گرسنگی یکی در میان دندان هایم در دهانی که لب بسته بگویم
نمی دانم که کار به اینجا کشید یا کله ای در کاسه خون می ریزد
برای خواب دیدن ساعت هاست عینکم را دراوردم
لیلا یعنی کلمه معترضه ای در میان این سطرها حذف شده!

باور کنید که لبهای من اشتهای دوختن را در همین چند خیابان به آب داد

سلام !

[...........

تیتر اول با تیراژ چند هزار هوای ناقابل ...

ازاینکه چقدر گریه در ساعت 11 ظهر امکان دارد شک دارم

لطفا از دَم گوشم برش دار که این موش به دیوار عادت ندارد

وگرنه موشکی که من دیدم بالا خره به همین دیوار چشم دارد

نه ! این سطر جایش عوض نشد

دهان کسی که چاک یک حرف ناقابل است همین روزها از کانال سوم

ریخت و پاش حرف هایی که ... نه ! فراموش کن !

من مثل ماهی در این خواب بیدارم می توانی حتی چنگال بکشی !

روزنوشت ها با شعری از مولانا به روز است

نمی دانم اصلا می توانید به کتاب های « پیکاسو در آب های خلیج فارس » اثر علی باباچاهی و « تشنج کلمات » مجموعه شعرهای کلاسیک صالح سجادی دست یابید یا خیر ! کتاب های خوبی هستند و هرکدام در ژانر خاصی موفق بودند .

مجموعه شعرهای « باران سپید» کتاب لیلا مشفق در مقایسه با کتاب های نمایشگاه هم از استقبال نسبتا خوبی برخوردار شد و هم در بین کتاب ها به عنوان یک مجموعه متفاوت به چشم می آمد.

ازاینکه امکان تهیه این مجموعه ها برایم فراهم شد خیلی خوشحالم و خدا کند که همین روزها با کتاب های « آفتاب از عرق این آبادی مست است » و « زمین پیاده روی مین » به دیدارتان بیایم.
در ضمن کتاب خانم لیلا حکمت نیا نیز آماده انتشار است و در فرصتی دیگر مشروح خبر را که اتفاقا شیرین و خواندنی است منتشر می کنیم .

مجموعه شعرهای خانم راحله حدیدی « باران هنوز در چشم هایم می ریزد » به اصلاحات نظارت خورد که با طی کردن روند قانونی در دست چاپ است.

یک بار دیگر از دیدار دوستان شاعر از سراسر کشور در غرفه 35 شلفین اظهار خوشبختی می کنم و موفقیت آنان را آرزو مندم.

چطور آتش روشن کنیم ؟

hojum — Fri, 03 Apr 2009 21:47:18 GMT

بِسمِ اللّهِ الرّحْمَنِ الرّحِيمِ‏
إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ(1) لَيْس لِوَقْعَتهَا كاذِبَةٌ(2) خَافِضةٌ رّافِعَةٌ(3) إِذَا رُجّتِ الأَرْض رَجّا(4) وَ بُستِ الْجِبَالُ بَسّا(5) فَكانَت هَبَاءً مّنبَثّا(6) وَ كُنتُمْ أَزْوَجاً ثَلَثَةً(7) فَأَصحَب الْمَيْمَنَةِ مَا أَصحَب الْمَيْمَنَةِ(8) وَ أَصحَب المَْشئَمَةِ مَا أَصحَب المَْشئَمَةِ(9)وَ السبِقُونَ السبِقُونَ(10)
أُولَئك الْمُقَرّبُونَ(11) و ... سوره واقعه : (ياد كن ) زمانيكه واقع شود واقع شونده (رستاخيز) - نيست در واقع شدنش (و آمدنش ) دروغى - (آن رستاخيز) پست كننده و بالابرنده است - زمانيكه بلرزد زمين لرزيدنى (شديد) و پاره پاره شود كوهها پاره شدنى (يارانده شود رانه شدنى ) - پس گرد و غبارى پراكنده شده و باشيد (در روز رستاخيز) اصناف سه گانه و ياران دست راست چه (بلند مرتبه اند) ياران دست راست و ياران دست چپ چه (بيمقدار)اند ياران دست چپ و سبقت گرفتگان (بخيرات ) سبقت گرفتگان (بخيرات ) سبقت گيرندگان (به آمرزش )اند آن گروه نزديك شوندگان ....

***

روزنوشت ها به روزاست باشعر مولانا ...

۱– برزو علی پور ( خودکار کم رنگ )

دعوت از برزو علی پور که دوست دارم دست پخت خودش را ببیند ! روزی که او در وبلاگ نویسی "نقد بی رو در وایستی" را باب کرد چقدر به او حمله شد و حتی مستقیم و غیر مستقیم آنقدر فشار آوردند تا قونیه در سلطانیه ساخته و در آن به مکاشفه بپردازد اما حرف ها و انتخاب هایش خوب نشان داد که دقیق و درست بود . اگرچه من قصد تایید و تکذیب کسی را ندارم اما زمان خیلی چیزها را .... من فکر می کنم وقت آن رسیده است که این دوست خوب و فعال ادبی در اینترنت مجددا به صحنه باز گردد!

2 – مجله ادبی شمال ایران ( هجوم)

حضور فعال و جدی شاعران و نویسندگان در سایت هجوم ( مجله ادبی شمال ) نشان دهنده استقبال از این فضای مجازی ادبی است . اما از آنجا که ما عادت داریم خیلی زود فرصت هایمان را به زباله تبدیل کنیم ظاهرا این گونه فعالیت ها هم در حال رنگ باختن هستند . یکبار دیگر از همه شاعران و نویسندگان درخواست می کنیم که مطالب و اشعار و ... خود را به مجله ارسال نمایند .

3 – شعر تازه ام که باید بخواند !

من که تازگی برایم از مردن ندارد حرفی به این خاک در بزند

مثل قلوه سنگی که ممکن است هر چیزی از آن در بیاید

ممکن است آیینه ای که تو ، خود را نشان بدهد

ممکن است سر از خیابانی که در آن طوری که آشنایید/ بشکند

پیش از این پشت پنجره به چشم هایی درافتاده ام که افتادم

من ! هنوز مثل کسی در چاه دنبال علی می گردد / می گردم

تو ! مثلا چوپانی که هنوز دروغ می گوید ( فردوسی مرده است )!

من ! چنین گوسفندانی زیاد پشم و شیر کرده ام

تو تو تو تو تو تو تو تو تو !!!!! / من من من من من من من !!!!!!!

مثل همین دکمه ای که بین ما افتاده تا چشم در چشم کسی راه نیفتد

ازپله های اول تا آمپولی که از اسم جنگ خیس می کند !

(توله ای قاطرش را عاریه از جایی که من گذاشتم با خود فارغ کرد!!)

از آن دنیا هم راحت تر از این پیام که در پست الکترونیکی به تمبرهای تو خندید

این حیوان دو لنگ و 2 گوش بیش از الاغی که می شناسم عـَرررف دارد

ما بنده ی خود را به عشق آلودیم و تو چه می دانی که عشق چیست ؟

همیشه می دانستم و شاید کسی دارد از آسمان می افتد

می توانی به همین سادگی وسط دل من بیفتی (همین جا)

دیگر کسی برایت نمی میرد که بگویم کجایی ...!

دارم کنار سوره واقعه برای خودم می رقصم ( من نه منم ...)

حوریان که برای خوردن شراب از لانه بیرون زده اند

کمانداران کمان از بر، می دارند . . . . بردارم

شعر فرصتی برای عاشق شدن است و تو چه می دانی که شعر چیست ؟

پس ما چه وقت عاشق می شویم؟ مردم چه وقت شاعر ؟

حالا : اگر فک تاریخ را بگیرم قول می دهی این در از دهانش در نرود ؟

تا عربده ای که از بطر اول به بعد خاطر این دروازه جمع نیست

هنوز که هنوزم این (لکنده) با تو حرف از روزگار هند می زند

از راهی که در خیابان بر من بسته و از هوایی که در یزد برایت

هزار و چند بادگیر در میان ، می توانی جِر بزنی ! زد!

این گوشه منطقه آزاد سلطانیه در خلوت من چرا شبهای کوتاه تری دارد

می توانی بگویی برزو علی پور شعر تازه ایست در تنهایی ماه !

و من هنوز می گویم از خیابانی که بن بست است رد می شوم / شد!

4- رخصت

این روزها نصیحت زیاد می شنوم از عمه جانم که اصلا سر از هیزم در نمی آورد تا زغال فروش مقابل ملامجدالدین و یا حضرت رازی کاشف الکل و حتا همین شازده ای که خلع شد اما دست از تاج و تخت بر نمی دارد و همگی دارند چطور باید آتش روشن کرد را آموزش می دهند !! اما من می گویم هرکس کتاب می خواند حتما علی سروی را دیده است و هرکس کتاب می نویسد حتما با فریده یوسفی آشنایی دارد . ولی آتش روشن کردن این روزها اصلا خطر ندارد چون دست ها آنقدر رو هستند که بهتر است در جیب بگذارید و در خیابان های اطراف راه بروید . اجالتا

خبر : با حلقه ارتعاش در نمایشگاه کتاب تهران

حول حالنا ...

hojum — Tue, 17 Mar 2009 22:48:18 GMT

...

روبروی مردم کوفه ایستادم و گفتم ای اهل کوفه:

شهر شما افسانه های شوم دارد / یک چاه تنها مانده در حلقوم دارد

بی عشوه قطامه ها شاید نخوابد / پیراهنی در کار نا معلوم دارد

و ... آه یادم نبود محرم و صفر هم رفت و حالا دیگه جدا روزهای شکوفه و شبنم و زلزله های بی هنگام همراه 12000 کشته تا 13 بدر و ماهی دودی رودخانه های شمال و اشک و چند جمله رمانتیکی که دل مدرسه نزدیک کوچه دوم را بلرزاند اما من هنوز هم دستی بر تفنگ دارم و چشمی به خاکریزهای جلوتر از خط عابر پیاده که تا معبر بزنی از مچ پا غزل داغدارشان می شود .

او باما هم تیکه جالبی نبود اما توی حافظه ام می گردم ببینم گروهی که از سفارت آمریکا به عنوان سیاه پوستان همراه زنان آزاد شدند یک نفر خیلی شبیه او بود . اگر حافظه ام یاری کنه ... نه باید از ابراهیم اصغر زاده بپرسم و ..

اورست اگر بلند ترین زباله دانی زمین است از دریا ها و دریاچه ها باید به همین سادگی نا امید شد

حالا این طرف ، بهار آمد و شمشادها جوان شد ه اند

من هم طبق یک سنت هر ساله می گویم حول حالتان الی احسان الحال !!

دست کم تر ...

========

نه !

افسردگی هایی که ازآن حرف می زنی

خاصیت کفش های من است که هر شب چیزی به خود می مالید

و روز روشن ، برق هم جلودار نگاهش نیست

امروز که آستین جلو گذاشتم برای دستی که می بینی

لااقل این چشم ها که عادت هر روز ویترین روبرو شده اند

لااقل این صندلی که پای لنگر های دامنت نشسته

لااقل این ساعت که قرار شهر شنگول ساری است

راهی در جمادی الثانی و یا هر شماره دیگر که ممکن است بگیرد

این فال از « جوکی زنایی » که اسپند هرسال را به فال نیک می گیرد

تو را چند قدم مانده در پرواز دود کرده

وقتی از پنجره عکس تازه ای گرفتیم یاد شیشه های عینکم افتادم

وقتی حواسم به مسکن مهر دل داد و دل نداد

فکر می کنم برای همین روسری چار خانه که چراغ قرمز ندارد

ساعت ها نقشه وام هزار و یک شب را مرور می کند

هرچند با خوابی که در بیداری هم با من سر و دست می شکند

ا این غزل شاهد است عید که می شود حافظ هم نمی خوابد

مناجات خواجه را بعد از مستی بلند تر می شود شنید

عبدالله خیال دل کندن از اشک های تو را ندارد

شمعی که در این خانه برای تو روشن مانده – روشن مانده

حواسش به سال تحویل است که تو را با ممد نبودی هم عوض نمی کنم

آنهایی که در سوره واقعه می گردند / می رقصند

یا آنهایی که یاسین به گوش چپ دارند ؟

با نوازنده ای که دیر وقت است اما خواب که بیاید باز باد به گوشم آشناست

زبانی که تو داری از لای سیم تلفن هم دیده می شود

حالا همین که می دانی اسب ها چارپاره را سُم می زنند !

حالا همین که می دانی عابر بانک ها چشم چران شده اند

حالا همین که می دانی آمریکا برنده جنگ کابل نیست

حالا همین که می دانی یا نمی دانی فرقی نمی کند

من آخرین کلمه را پشت این سال می بندم تا کسی قصد خود کشی ندارد

برود !

تا حالا کله گنجشک شکار شده ای را کنده ای که حلال شود ؟ ها ؟

چاقو زیر گلوی مرغی که اول آب به خوردش دادی تا استرس ات کم شود ؟

من در این شعر می توانم گلوی لاله را آنقدر فشار دهم که ...

یا آنقدر این سبزه ها را لگد کنم که ...

آنقدر می خواهم مهربان باشم که ...

خودم از پنجره یکبار دیگر دیدم خودم را دارم به طناب می بندم

کسی از این شاید از این پشت بام و یا از این روزنامه هم نان بخورد

من هرگز از دهانی که می خورد / خورده / دارد

می خواهم هنوز هم مهربان باشم که سبزه ها از من فرار نکنند

کاری نمی شود کرد جنگ است و اگر من سبزه ها را لگد نکنم

شما بگویید

این خیابان با این همه آدم باید به چه چیزی نگاه کنند؟ ها ؟

.....

زر ورق ها را در بیاور

این گوشه جای دنجی برای ترک همه خوبی هاست

110 ........

گزارش روزنامه همشهری از :

آخرین نشست سال ۱۳۸۷

انجمن شعر ساری همراه با موسیقی محلی مازندرانی و تجلیل از استاد کبیری