هجووووووووووم

ارتعاش

hojum — Fri, 06 Jun 2008 18:25:18 GMT

چاقو كه چيزي از لذت خوردن نمي فهمد

دموكراسي يعني تا دلت ميخواد بخند !!

ولادمير ماياكوفسكي نمي دانم چرا رامين جهانبگلو را به يادم انداخته .

اصلا خودم هم نمي دانم چه ربطي بين اينها وجود دارد ولي مي دانم كه عده اي شاعر مي خواهند به جاي اين بي ريختي ها خودشان را بكارند!

كُت در آوردن كنار پمپ بنزين هم جلو دارشان نيست !

آيا اينهايي كه گفتم با اينكه كسي يك ليوان آب هم به دستم نداد چه رابطه اي دارد ؟

بماند !! اما شاعراني كه گفتم يادتان باشد تا خبرتان كنم كه اين هنوز از نشانه ي سحر است .

******

شاعر اول :

براي من هيچ فرقي ندارد سوت بزنم و براي خودم اينجا را روي سر بگيرم / گرفتم

از چشم چپ كه زل زده به اين پنجره بگو از لاي مرگ حسين پناهي در بيايد

پيش پاي شما دستم به دهانم نمي رفت تا دراز كردم به هرچي نگفتني دست بردارد

زمين لاشه بزرگ دايناسوري ست كه لقمه گنده تر از دهانش برداشت

و ما چند باكتري جلوتر

هرچه دست به سرش مي كني

اصلا دست به سري مي كشي كه نبايد دست كم مي افتاد

يا حضرت عباس ! شما بگوييد با چه تير تازه اي دنيا را بگيرم ؟

شاعر دوم :

دوباره راه افتادم از جیب خودم چیزی به ساعت ۶ مانده بود

دهان بابلسر به در یا خیز برداشت كه اين خزر خاويار خور است ؟

هنوز راه باید برود باید بنشیند نه ! باید راه بایستد وگرنه من دنبال پا های خودم راه افتادم

و تو همينطور زَُل زده اي به پرنده هايي كه نمي خواهند پرواز كنند

مثل كلاغ مثل همين حيواني كه توي دهنم وول مي خورد

هر ثانيه درجايي از كلمه اي افتاده

مار حيوان نجيبي كه نبايد روي دمم پا بگذاري رفيق ! يادت رفت ؟

اما عينك فاصله اي مناسب بود تا مناسبات اين متن جور شود بهتر!

وقتي به دست مي آيي تازه شروع از دست رفتنم / دست بزن!

شاعر سوم :

نسلي كه آب يخ مي خورد زود عصباني مي شود - چرا ؟

اما ترس وقتِ گرسنگي درنده تر است /خيابان فرصت نداد از اين خط حرف بزنم

كسي كه از نوشتن مي ترسد بابا از نان واهمه دارد / ندارم!

از رديف دندان هاي مار كه از اين روبرو سير آب دهن هايي كه مي بندم

از دل پيجگي نوزادي كه نيامده فرض به نازايي است مگر؟ / سقط شد.

موشی این روزها سر در آورده از دندانم که نگو / و پشت حرف ها دوتا كفش راه مي رفت

اگر مي شود كه چيزي بنويسيد و پست كنيد /چيزي كه در بيابان به گوش باد آشنا باشد

مثل همين ساعت مچي من كه قصد ندارد ميزان شود

حالا يك نگاهي به پوتين بيانداز !

معلوم مي شود كه سال هاست راه نرفته و سالم مانده است.

اما به نخست وزيري هم رضايت دارد .

شاعر چهارم:

دست در اين ليوان تا در دهان كسي كه نيست /جا خوردم

پشت دري كه اين هواي شرجي ندارد / چه كسي از نطفه تا نقطه رديف است ؟

كبرا در چشم من رفو مي كرد لغت كم نمي آورم

ولي از جائي كه فكر نمي كني در مي زنم

از هر يقه كه مي رسد دكمه هائي سوخته بود

و از هر گوش كه مي شنيدم اتاقي از در مي رفت

و آخرين گيلاس از بالا ي دست فكر شكوفه كردن نيست / مست است

اصلا با من كه راه افتادي حتي پشت به من

ميدان جائي كه سر گيجه هايم را تعريف كردم

چراغ اول نه چراغ دوم كوچه اول نه كوچه دوم

حالا كه چشمات نمي توانند زل به خواب بزنند / رفتم !!

شاعر پنجم:

روده راست كرده ام پشت در سوار شوم

پنجره عادت چك كردن را لاي هر دري كه مي گذارم

درد ، اولين لحظه افتادن نيست تا تهران برگردد مي شود ناخن فرو كنم در انگشتم

گوش هاي پشت در حواسشان به « آقاي لوطيج» است تا ملا محمد جان بدهد.

اين كرشمه ها به عادت ايستگاهي تازه چنگ زده اند. / حالا هي سيب بكشد

براي دهن دره كردن كوه نمي خواهم

به خاطر حرف هايي كه در خاطرم نيست تو در چشم هايم خلوت كن

و مادري كه پابه پاي بزرگ شدنم ... مُْرد اولين چشمي هستم كه از راه اشك مي آمد

وقتي كه همه لي لا لا لا يي ام مي كند قد مي كشد دندانم از بغل

در حاليكه هنوز يك بهار تا روسري تو مي بارد بگويم عاشقت باشم ! خوب ؟

به تو چه مرد! اين همه حرف در دهانم كف بود از گوشي كه مي بندي سرم

دمكراسي يعني بخند بخند ها هههههه

در حاليكه گوش به چند گريه داري تنها همين بازي كه دارم در مي آورم از كتاب خوب است

يعني ما زمين خورديم زلزله يعني اينطور كه نبايد باشد

شاعر اول :

دارم ، از اين آفتاب سر مي رود ،

به خيالم شانه هاي خودم را مي برم

يا اين شعر مي خواهد درويشم كند يا آنقدر در خرابات كه نه !

من نام درختی را با خود می برم که سفت به من چسبیده

و راه چشم را بسته به ميل تو مي چرخاند

حتي همين ظهر داغ كه با «خيام» و ...

كنار فرات جان مي دهم براي نيزاري كه در باد مي خوابد

و عشق را كه هميشه بوي خون مي دهد تا بغلم گرفت

شنا که از دریا کم نمی کند ها ؟

باز آمدم آب تنی .حالا بگو با چه لبي تـَر كنم ؟

گفتم تو شمال را در زمستان زير نارنج حدس بزن

و چاقوئي را كه چيزي از لذت خوردن نمي فهمد

اما اعتراف مي كند : بريدن از تو سخت است !

بگو ليلا ! بگو در شعرهايت زني عاشق است

بگو ! مردي راه افتاد كه حنجره ندارد ولي آواز مي خواند

و عشق را كه هميشه بوي خون مي دهد! تازه مي كند

مي خواهم فرصت بدهي سطر آخرم را بزنم

تا دريا در ياست ، ليلا ليلاست و ...

سطر آخرم رگ تازه اي دارد كه در موهايت جاري ست !

شاعر بعدي بعد !

« يكي بايد خودش را ميان شما منفجر كند »*

كراوات از گلوي اين جلسه مي كشيد تا ديوار حائل نريزد

بلندي ها دارند جولان مي دهند بدون عقربه اي كه دور خود بچرخد

60 سال است كه ريش و كلاهي كه نوك به ديوار مي زنند مد شده

من بغل مرده اي كه نمي شناسم شناسنامه ام را وتو كردم

جنگ اولين حيله و مرگ آخرين ترفند! بيا كه شهر جايي براي قدم زدن و خط كشيدن است

كسي كه موش مي دواند سوراخ بزرگي دارد .

******

قرار نيست باران بيايد.

قرار نيست تو باشي و من مثل ماهي توي دريا كه به آب شور عادت ندارد،

فشار خونم بالا بزند و خدا مي داند كه قرار نبود كسي به جاي تو در بيايد

و روبروي وليعصر شانه خالي كند و خيابان هاي پشت دانشگاه مي دانند

كه واقعا خلوت كردم با كتاب هاي ترم هفتم ،

اما جاي تو را حتي همين تاكسي در بست هم پر نمي كند

كه من در انتظار تو لحظه اي چشم نمي بندم

حالا مي خواهد گشت هاي غير محسوس جريمه ام كنند

يا سالگرد محمد رضا آغاسي باشد .

اما يادم آمد به روزنامه اي كه غلط هاي املايي آن بيداد مي كرد

ولي دارد اطراف پمپ بنزين پرسه مي زند !!

حالا كه ناو هواپيمابر آمريكا حركت كرد خودم را گرم مي كنم . بسم الله ...

* ( كمال رستمعلي)

******************************

مجله ادبي شمال ايران منتظر آثار شاعران سراسر كشور است .

Hojum1@yahoo.com http://www.hojum.com

******************************

مست از خانه برون . . .

hojum — Fri, 02 May 2008 14:51:18 GMT

آفتاب از عرق اين آبادي مست است

امسال هم در نمايشگاه كتاب ندارم ولي از ديدن كتاب هاي چاپ شده و خبر چاپ كتاب شاعران عزيز، دوستان خوبم خوشحالم .

اگرچه مي دانم بيشتر به تنبلي خودم بر مي گردد كه علي رغم زحمات شاعران بزرگوار آقايان محمد لوطيج و هادي محيط و انتشارات نويد شيراز ، و تلاش باران سپيد ، خودم با سهل انگاري و در واقع بعد از چاپ اول « گفتن نگين » و با توجه به تجربه هاي « دستي كه زير سر دارم » و « هجووووم » گمان مي كردم كه « آفتاب از عرق اين آبادي مست است » نيز دچار مشكل خواهد شد و باعث از دست دادن زمان شدم .

به هرحال فكر كنم كه به زودي با چاپ آن به ديدنتان بيايم .

همه وعده هايي كه داديم در حال اقدام است و به زودي با مجله و كلي مطلب جديد خواهيم آمد

حالا به علت طولاني بودن اين پست ، بگذاريد با شعر تنهايتان بگذارم !!

« آخرين خـبـر»

مجله ادبي شمال ايران

آماده دریافت آثار شماست به سایت مجله مراجعه نمایید

(من كجا ايستاده ام « كــاوه » ؟)

پرده اول:

صاف خورده وسط گلوله اي كه افتاده وسط حرفم

ضامن كشيده ام تا نفس خودم از لاي دود سيگار در نزند !! / زد !

بهتر از اين رجز نخوانده گـََرد و خاك مي نويسم تا زمين سهم خودم را رو كند

فرض كن همين شناسنامه تند ، تند به زن كشيده شود بر دارم

و از اين طناب هر طوري كه دلت مي خواهد بالا روم

كه مرگ از آنجا بهتر ديده مي شود

كسي در اين آبادي زير آب مي زند كه زير آب مي رود / رفت !

اما نمي توانم از چيزي كه مرا به حرف لب هايت مي كشد

بگذرم از تار مويي كه در باد مي نواخت

حافظ منم كه در فال اول، هي! تو مال خودت را بردار!

راه افتاده ام كه سقف اين خانه را جـِر بخورد

تا آيه اي كه قولش آنقدر دير است بيا ...

يا دنبال چاهي كه ممكن است گرگ هايي در آن جا خورده باشند!

خورده باشند!

جامه دريده بر تن يحيي و هيچ اعلاميه اي از زندان سينه ام كف نكرده بود

آ....آ

چرا هر سال به اسم يك حيوان درنده، گزنده بر مي داري؟

و خودت در مي روي ها ؟

فكرش را بكن كه من هر سال خواب هاي بد مي بينم كه تازه آدم مي شوم

كه رخت و لباس چرك من اندازه تنت بشود كه سكسي ننويسي ...

تنه ات از اول شهر مي خورد به پيراهن خودت و بر نمي گردد

مگر تو داري از پيژامه در مي روي ها ؟

در كف همين آسفالت زانو در خيابان كرده كِـشيـدم

تا كِش بيايد راهي كه آخرش در اول بود

درد در استخوان پليس هي به خودش ... چند سي سي تزريق كرده ...

ول كه نمي كند لعنتي!

اقبال را در سياهي گم كرده ام كه شباهتي به جمعه ندارد اما هنوز بيدارم

فكر كن دارد كسي در خوابم وول مي خورد كه اگر بيدار نبودم

مي دادمش دست مادرم تا ... !

يك كوچه بالاتر بود از همان ساعتي كه هخامنشيان سراسيمه آمدند ... ها ؟ نيامدند ؟!!

بيا جاي خوابي كه برايم ديده اند دراز بكش

تا اين تيزي هاي از پشت نرسيده را ديد بزني شخصا !

من به جز صداي بلندگوئي كه داشت از آن طرف شط هوار مي كشيد نشنيدم كسي شنا كند

يا اينكه بخواهد مهمات به آب بدهد كه من گوشم از اين آب ها زياد پر است .

دست آخر : اين همه اسب ، اين همه حيوان ، اين همه ارابه،

اين همه تخته شناور

پس من كجا ايستاده ام؟ ليلا كجا؟

پرده دوم:

چند سطر پيش اعتراف كردم كه حافظ تو هستي!در حالم كسي تمام نكرد ؟

( تو ي صف تاكسي بود )

بچه وقتي اعتراض كرد مثلا حالا بزرگ شده ؟

من شاهد قد كشيدن اين شعر بوده ام

در شعر آينده ازاين اتفاق خيلي ممكن است ممكن نباشد

« فرض محال كه محال نيست »

از استخوان سيد خندان پل ساختم تا برده ها هر چه مي خواهند / بگذريم

هر روز مشغول بستن بند كفشي هستم

که هيچ وقت دو طرف اين پا را نمي شناسد

هرچه مي روند از هم دور تر مي شویم. كجايي ؟ / رد شو !

مي گويم دماوند را بگذاريد تا برف روي سرش را بگيرد

آنقدر كه دق كند و پاي البرز بریزد

اما من پشت به تخت جمشيد داده ام

از كلاهي كه بر سرش گذاشتند نعره مي زند

چهار زانو قليان شيرازي هوس سرخپوست شدن دارد

( فعلا اينجا را داشته باش )

تا يادم هست نيمه كاره بود

يعني هميشه يك سوي قرارداد است كه اجرا مي شود !

قطار «هفت تپه » تكه تكه گوشت مي شد و سلاخ ها ديده نشدند !

بي خيال باراني كه در دل آسمان آب مي شد

لاشه هائي كه از در و پيكر و ستون هاي امارت جمشيد آويزان بود

آويزان بود

عزيزم باور كن دلم زير چتر جا نمي شود وقتي حواسم از باريدن بچربد

تنها شناسنامه ام را گرفتم زير آفتاب بخار شدم در هواي تو

آيه هاي زيادي از آسمان بر حلبچه نازل شد

تا آدم استفراغ شود از گلوي خودش

من همان ديكتاتور كه حتي به خود اجازه ي نفس كشيدن ندادم / ندارم

باز بر نيزه كردي ؟ باز براي قرائت فاتحه در صفين ؟ باز نفس نفس كوبيديم

راه به راه از خود هيچ كس نپرسيد

اين همه اسب، اين همه شمشير، اين همه قرآن شهادتين گفته اند

پس من كجا ايستاده ام؟ ليلا كجا؟

پرده سوم:

خدا را چه ديدي شايد، شايد دوباره شب شد شايد

يكي از ما از پنجره سر در آورديم و قد كشيديم

نمي دانم عصر كلاش و ژ3 را كدام احمقي جنگ سرد ناميد كه

يك جاي آدم بسوزد والله

خودم را چار چنگولي به شعر زده ام :

راهي كه رد پاي عوضي در ارتفاع دارم كفشي كه بي هوا به آب زد ه باشد

چشمي كه توي اشك هاي من غرق مي شود

بين من و تو هميشه اين فاصله بود كه مسلمان بـينـد و كافر نشيند!!!

نوشته اند : داسي كه پرچم شوروي را درو كرد از جنس خودش بود

حالا كمي جلوتر مي كشم

و مي ميرم براي شايد اگر زنده باشم چيزهايي براي درو كردنم بود
هم ، هربار به لب هاي تو كه مي رسد انگار نه ! انگار آره !

فصل درو يادم هست
سري كه در ارتفاع برده اي دست كم من نيستم ! من هستم !
يا اينكه برشانه هاي مار، كسي لم نداده بود ! داده بود !

فرقي هم مگر مي كند ؟

اينجا جوشكار ، صافكار ، تراشكار آهنگرند

اما نمي داند مار چند شانه در اين حرف دارد
من شير خورده در انقراض مادرانه اي، درهم تنابنده ام

« اينطور فرض كن » !
پس همين كه اين يك به دو كردن با استخواني كه حرف در نمي آيد
بال مي كشد تا هركجا كه ميل همين چند قاصدك باشد يا نباشد
از اين چند عادتِ انگشتم از گودالي كرده ام فرو كه طلوع از آن در بزند

اين روزها به بستن دهانم وقتي لقمه اي ندارد شرط مي بندم ببند !
اشتباه نكن ! مثلا هركسي با نفر بعدي فرق دارد

فال كه مي گيرم : ان اكرمكم عندالله اتقيكم ...

راه درازي در كفش هام خوابيده است كه باور نمي كني چشم ندارم
ميدان به عرض همين ساعت ها بيدار است تا چشمي از كسي برسد اينجا
تا لبخند بعدي هر مسافر مي تواند چرتش را طوري بتركاند كه: همچين !
حوصله قطار هم سر به سر سوزن تا ته آبادي دراز مي كشد

( اينجا كسي كفش سهراب را نديد ؟ )
چرا كاسه، مرا به ياد تو نيندازد، ها ؟ وقتي هرنيم كاسه اي كه بردارم/ تو!!؟
آشی که از وجب رفته باشد میل انتقام ندارد

اين حرف ها كه مثل هفتاد سال سياه شب و روز مي ميرند و ...

از هفتاد گذشتن، دلاك نمي خواهد رد شدم

تو تا وقت پيري مي تواني هيزم جمع كني ... چرا ؟

مثل اتوبوس دم ترمينال كه حال دل كندن ندارد !

بوق كه مي زند يعني دست خودم نيست ! كجا بروم ؟

مثل خيابان هاي هرات كه لك زده براي دختران دم بخت شعر بگيرد

مثل همين ليلا كه فكر مي كني تمام بلبلان را جهيز كرده

تا در مرگ من آواز بخوانند

تا گورستان ، همه تنهايي ام را بغل كند و سنگي بين ما دراز كشيده : همچين !

اخيرا به بستن دهانم وقتي لقمه اي هست بسته ام

حالا بنشين كنار و دستمال كاغذي ها را هوا كن كه سرما نزديك است

مثل اینکه دهانم بوی انگور گرفت وقتی از تاکستان خبر زلزله می آید.

( پيش بيني نكردم )
مي خواهي تاب بخور

تا عباسی دبیر ورزشتان خواب خوش از گلویش بیرون بیاید .

مگر اين دست براي بالا رفتن ، بهانه « ايست » نخواهد

وگرنه اين دوئل اولين قرباني سطر آخر است .

...

پرده چهارم:

از تماشاگران عزيز خواهشمنديم يك نفر اين پرده را كنار بزند ! كنار ...كنار!

«ناگهان پرده بر انداخته اي ... يعني چه ؟ »

......

اصلا اين همه پرده، اين همه دست، اين همه تماشاچي . . .

پس من كجا ايستاده ام ليلا كجا ؟