احسان عزیز
شعر را خواندم
قسمت اول قبل از کات شدن چهار فعل مثبت به کار گرفته شده است که عبارتند از :
((گذاشتم ))و((تف کردم))و((میرسند))و((خط کشیدند))در کنار یک فعل منفی((ندارم))اینجا ظرف(( گلدان)) است و ((جهان))که ((من))و ((زباله ها)) و((دایناسورها))و ((ماموتها ))را در خود جای داده و به نوعی خودش ظرف می شود برای دیگرانی که نام بردم مظروف گلدان می شود حالا گلدان که فعل منفی ندارم را به خود می بیند ((ندارم))تاثیری که بر دیگر افعال می گذارد منفی کردن انان می شود درست که راوی گفته ((تف کردم))((می رسند))((خط کشیدند))ولی این حالت تساوی بین هستی و نیستی با حضور فعل((ندارم ))به سمت نیستی می چرخد به هیچی به فعلهایی منتج می گردد که برای پوچند اعمالی که به ظاهر هستند اما نیستند و به نظر می رسند که هستند در حالی که گل اینجا نیست این دست پوچ است پوچ گل در دست دیگری است شاید و شاید هم اصلن گلی در کار نیست

احسان عزیز نمی دانم کامنت دومم رسید یا پرید فعلن از بی خبری و اینکه امکان دارد ان همه که نوشتم پریده باشد اعصابم بهم ریخته نمی توانم بنویسم هر وقت دیدم که رسیده است یا نه می نویسم برای خودت و دلم که به شعرت سپرده شده
است

احسان عزیز
یک کامنتی که کلی نوشتم پرید حالا حالی نمانده تا دوباره همان ها را در ذهنم برگردانم و بیان نمایم خب شروع می کنم تا چه شود .
قسمت بعدی که تا کات دوم ادامه می یابد تا سطر چهارم همان سطر های قسمت اول است اما در سطر چهارم ((ماموتها))جایشان را به ((ما))می دهند و زندگی با غار آغاز می شود و این غار چقدر مرا به یاد مثل و افلاطون می اندازد و مدنیتی که ریشه در نظرات فلاسفه یونانی دارد و تشکیل دولت شهر های یونان و…
((در دکمه هایی که به هم نمی رسند به هم نمی رسند ))از مدرنیزم گفتن از علم در خدمت راحتی بشر یا معضلی برای دور افتادن و نرسیدن به هم هم جامعه که کوچکترین واحدش خانواده است علم کارها را راحت اما طولانی تر کرد زیرا مصرف زدگی نیازمند تولید بیشتر دارد و تولید بیشتر محتاج کار و کارگر بیشتر است اینجاست که ((به هم نمی رسند))خودش رانشان می دهد و درد های انسانی که آن بالا ایستاده و خود پوچ شده اش را می بیند و نمی بیند و نمی رسد که رسیده است اما نرسیده است و برجها اینها را چقدر من شبیه همان دایناسور های عصر ماقبل یخبندان می بینم همان هایی که زندگی من را محدود کرده اند و دورم را خط کشیده اند و من در حصارم من نمی توانم از حصار در بروم جایی در یکی از شعرهایم نوشته ام که :
((فرودگاه كه فرش شد
كچل در لانه ي كبوتر تحصن كرد.
(بي خيال دختري كه
به عدد موهاي نداشته دوستش داشت).
آسمان براي برج بلند شد و
…
…
…
_:«بابا آسانسور چرا گير كرده ؟
يك نفر دارد در طبقه هم كف
خود كشي مي كند ».
…
…))

این شعر که گفتم را می توانید امروز که 8/3/1386است در پست پنجم وبلاگم بخوانید و چقدر نگاه من و احسان از دریچه ای که نگاه می کنم نزدیک شده است این اعتراض بر مدرنیزم بی زیشه و پوچ و بی هویت کشورهای در حال توسعه یا عقب نگاه داشته شده این معماری بی سر و ته و بی ریخت و هندسی خشک که هیچ شباهتی به تمایلات مشرق زمینی من ندارد معماری ای که نمی شکند قوس ندارد که مرا می شکند و به قوس و قوز می اندازد و مگسی که کمترین نشانه طبیعت است که دیگر از من دور شده است اینجا جالب است که مگس دارای بعد مثبتی است و حضورش معنای حیات و حضور طبیعت است و تا زمانی که هست طبیعت نمی میرد اصلن طبیعت در مصاف با مدرنیزم به پوچی نخواهد رسید با تمام این تفاصیل اما باز هم هیچ اتفاقی نیفتاده است هنوز گلدان نیست و گل هم معلوم است که نیست و این دست هم پوچ در امد گل انگار در دست دیگر است امتحان می کنیم

اما به قسمت سوم شعر اول می رسیم
تا سطر چهارم دوباره تکرار می شود و فقط ((ماموتها))در قسمت اول که به((ما)) تبدیل شد در این قسمت به(( زمین)) تبدیل می شود و دوباره سه سطر بعدی تکرار می شود با کم شدن این قسمت(( به هم نمی رسند ))که خوب شد در این تکرار نیامد اما حکایت این تکرار های نفرت انگیز و بیزار کننده حکایت ساعتهای چندش آور روزانه هایی است که دور از هویت و در بی خودی می گذرد حکایت خستگی من از من خود از تن خود حکایت پیدا نکردن گل که در کدام دست است که همه دست ها پوچ بودند

((ماهی ها خون استفراق کردند))
من بنا را می گذارم بر این مطلب که احسان در تایپ اشتباه کرده است و ((استفراغ ))را ((استفراق))نوشته است(نمی خواهم وارد وجه دیگری که ممکن است عمدن نوشته باشد شوم ) خب در اینجا شاعر مصیبتها و بحران های مسلح شدن به مدرنیزم ناقص و بی فرهنگ و بی هویت جهان های در حال توسعه و عقب نگه داشته شده را به تصویر کشیده است و تاثیر مخرب ان بر محیط زیست و پس ابهای های صنعتی که تلفات ماهیان و…را به دنبال داشته است و زندگی شهری هم گرفتار مصیبت های ناشی از نرسیدن دکمه ها به از جمله ایدز و آلودگی هوا در کلان شهر های بی قواره ای که روستاهای حقیقی ای هستند که به مدرنیزم ابتدایی و بی پشتوانه مجهز شده اند و این گرفتاری راه گریزی را برایشان نگذاشته است غرق شده اند و به بی هویتی رسیده اند به بی ثباتی رسیده است و هر چه بیشتر دنبال خود گم شده اش می گردد نمی یابد بیشتر در این باتلاق غرق می شود و هر چه بیشتر دست و پا بزند غرق شدن نزدیک تر و همین غرق شدن در نفسانیت و منیت منجر به پوچی و تمام کات کات کات اما اگر دقت کرده باشید اصلن کلیدی نخورده است تا کات داده شود ولی این شعر تو را برمی دارد با تصاویرش می برد ولی نمی برد هنوز هم گل پیدا نشد و دستی که باز نشد باز هم پوچ بود اصلن گلی نمانده تا گلدانی بماند اصلن از ذهن بشری که از او صحبت کردم گل خارج شده لذا گلدان هم موجودیت خارجی ندارد تا باشد گوشه ای از همان شعرم که گفتم :
((…
…
_:«مسافران پرواز شماره...»
هيش ش ش ش ...هو و و و
_:«لا اله الا الله».
…))
در اخر قسمتی از شعر دیگرم برای پایان بخشیدن به شرحم بر شعر زیبای احسان عزیز :
((...
...
_:«نه... نه... نه ...
دیگر تمام شد
برنمی گردم
فقط سنگ قبرم را کسی انتخاب نکرد».
_:«کات ...کات...کات...
چی شده بچه ها؟
دیالوگ ها را درست نمی گویید؟
بریدید؟
خب بازی را نگه دارید تا بعد...».))
برزو علی پور

نویسنده: رضا افشاری

سه شنبه 8 خرداد1386 ساعت: 19:39

سلام

چند خطی که برات نوشتم یک نگاه کلی به هر سه اثر بود . وقتی این نگاه متوجه یک اثر خاص باشه قطعا بعضی از مواردی که نوشتم کمرنگ و بعضی پر رنگ جلوه خواهد کرد . به خاطر حس نوستالوژیکی که با کار سوم برقرار کردم ( شاید به خاطر بند پلنگ صورتی ...) به خاطر خودم هم که شده دوست دارم چند خط راجبش بنویسم .
در این اثر با یک فضای همگن رو به رو هستیم . وفاداری بین گزاره ها چیزی نبوده که قبلا در کار احسان به چشم بیاد . یا حداقل من ندیدیم . تفکر هجومی در شعر احسان علاوه بر مضامین پرداختی در نحو کلامات هم مشهود بوده بطوری که بی واسطه ی مضمون شعر هم شما در ظاهر اثر نوعی اعتراض آمیخته با هجوم رو بین کلمات یا گزاره ها مشاهده می کردید تا اعتراضی همه جانبه صورت بگیره .
این مولفه در این کار لحاظ نشده بیشتر یک بغض تا فریاده بیشتر یک عقب نشینی تا یک دور خیز ه من این اثر رو نمیتونم با مولفه های اثر های پیشین به ابراز نظر بکشونم . در این کار یک روایت خطی ملموسه بطوری که تمامی ارکان در معیت هم امدن در تباین و نه تضاد . خلق چنین اثری بعد از چند اثر با حال و هوای پیشین کاملا طبیعیه
مثال : تیم فوتبالی رو تصور کنید با اندیشه های کاملا هجومی از شمار 11 بازیکین 8 نفر مسولیت گشودن دروازه حریف رو دارند و سه بازیکن حافظ دروازه . در کش و قوس چنین مسابقه ای اگرچه احتمال گل زدن به خاطر تفکرات هجومی که در تیم حاکمه بالاست ولی به همون میزان بستر گل خوردن هم فراهمه .

من این اثر رو در لابه لای کارهای احسان یک ترفند منطقی می بینم و شاید یک استراحت اگر تعبیر عقب نشینی رو کردم ونه دور خیز به این معنیه که تا پایان مولف به حال و هوای اثر مومن میمونه ولی میشه این نگاه رو یک نفس گیری یا یک دور خیز برای کار بعدی از جنس احسان متصور شد . حضور و یا عدم برخی مولفه ها در یک متن تفاوت ها رو موجب میشه . این چند خط قصد قیاس کسی رو با خودش نداره من فقط تفاوتی قابل پیش بینی رو حس کردم . دراین کلام تصویری از یک معصومیت رو می بینم معصومیتی کودکانه. با شناختی که از روحیه مولف دارم هیچ بعید نمیدونم صحنه ای به صراحت شعرش رو در گوشه و کنار این شهر دیده باشه یک کودک کارتن خواب . ( به همین سادگی ) خوبه گاهی اوقات به زور دنبال وحی منزل در کلام هم نباشیم . نکته بارزی که در زبان اتفاق افتاده ایهام دوست داشتنی در این قسمته:
هنوز کارتن های زیادی بچه گی ام را پر میکند
در چنین حال و هوایی تمام مناسبات جامعه بشری به هم می ریزه و مولف چقدر زیبا این تغییر ماهیت رو از نگاه یک کودک یا بهتر بگم برای یک کودک به تصویر کشیده اگرچه شناسه افعال حاکی از اینه که کودک خود مولفه ولی من بیشتر نوعی همذات پنداری می بینم این حس رو پایان بندی اثر به من داد .

پلنگ صورتی جلوی چشمانم بازرس ویژه را می درد

تعبیر ورق های بر نخورده هم برای بیان آشفتگی تعبیر دلچسبیه .

                                                                                                 موید باشی رضا افشاری

باران سپید